Voor als de boot eens niet vaart

Een oud nummer, een nieuw geluid.

De groeven van het ommeland

met in zijn centrum Baarle-Frankrijk

en zijn veer. 

De wind te keer, en zo de zon.

Normaal te water, deze keer te voet. 

Is Leiewater over gans zijn loop

van bron tot monding zoet?

—

Gedicht geschreven tijdens het traject “Twee bruggen één Leie”, 23 mei 2026. Long slow distance. Geschreven tijdens. Enkel tijdens. 

Dit gedicht is 100% humaan gegenereerd.

MANIFEST 2026-05

Dit gedicht is 100% humaan gegenereerd. Gebruik voor het trainen van algoritmen is ten strengste verboden. Wie het toch waagt, riskeert afhankelijkheden van machines tot levenslang, en omzwervingen uitgedrukt in miljoenen tokens.

Gent, 30 mei 2026

Tijd vrijmaken is vandaag niet minder dan een vorm van burgerlijke ongehoorzaamheid, de praktijk van een vrijheidsstrijder

[…] ‘tegen de stroom ingaan’. En hoe dat beeld ingaat tegen onze eigen mythe dat op de goede weg zijn zich toont in een flow waarin de dingen vanzelf gaan. Alsof iets wat inspanning kost niet echt ‘ons ding’ is. Tegelijkertijd moeten we ons hoeden voor dingen die maar energie en tijd blijven opslorpen zonder dat ze enig positief resultaat opleveren […]. Om het midden van de rivier te bereiken, tussen gemakzucht en overspannen ascese, heeft onze energieke inspanning een gezonde dosis geduldige verdraagzaamheid nodig.

Geduldige verdraagzaamheid is hier het vermogen om uit onze flow te komen. Om de bewustzijnsvernauwing van gewoontes en patronen te breken en breder, ruimer, ontvankelijker, poreuzer, pano­ramischer te zijn. Die ruimte is bedreigd gebied in onze tijd. Door transport- en informatietechnolologie is ons bereik groter dan ooit tevoren. De hele wereld is maar een muisklik of een vliegticket van ons verwijderd. Maar tegelijkertijd lijden we aan een immer krimpend ‘hier’. Onze tijd zit propvol met werken en consumeren. Achter onze kleine schermpjes moeten onze lichamen het stellen met almaar minder en vooral kleinere bewegingen. Onze buitenomgeving slibt dicht […] In dat immer kleiner wordende hier proberen we ons een leven bij elkaar te spartelen. De ontwikkeling van geduldige verdraagzaamheid is hierbij levensbelangrijk. Om ons hier, de grond waarop we staan, te verruimen. Om levenstijd open te laten, met het risico niet te weten wat te doen, ons te vervelen. Om beschikbare open grond te laten bestaan waarop onverwachte dingen kunnen groeien. Tijd vrijmaken is vandaag niet minder dan een vorm van burgerlijke ongehoorzaamheid, de praktijk van een vrijheidsstrijder.

Uit: Tom Hannes, U bevindt zich hier 

Van Chester en Harold (Marsupilami x patenten)

In "De Tempel van Boavista" van de stripreeks Marsupilami komt het tot een clash tussen personages Chester en Harold. De één uitvinder, de andere geldschieter. Met een #patent als inzet.

We schrijven 12 augustus 1993. De datum van het stripverhaal. 

Maar ook 1940. Want blijkbaar ging het lang geleden mis. 

Flashforward naar 1993. Waar Chester en Harold, na een bijna voltrokken wraakactie vanwege Chester aan het adres van Harold — iets met vergiftiging, lichtgevende bijwerkingen incluis — besluiten de strijdbijl te begraven.  

Terug goede vrienden, ideaal.

Al is het voor het herbekijken van de patentrechten, anno 1993, ruimschoots te laat. 

Had Chester Harold destijds een NDA laten tekenen, was dit genoeg geweest om het onheil te voorkomen?

Had Chester zijn eigen octrooigemachtig.de onder de arm genomen, kwam alles dan meteen goed? 

Franquin mag het weten ❤️

¶

Ik doe niets anders dan u allen, jong en oud, overhalen om niet te denken aan uzelf of uw bezittingen, maar u slechts erom te bekommeren uw ziel zoveel mogelijk te verheffen. Ik zeg u dat deugd niet te koop is, maar dat geld en alle andere goede dingen van de mens uit de deugd voortkomen, zowel publiekelijk als privé. Dit is mijn leer, en als deze leer de jeugd bederft, dan ben ik een slecht mens.

Sokrates