¶

Op aansporing van Maarten, een versje uit de
(nog niet eens zo) oude doos.

Ik heb je verguld in mijn gedachten.
Een sieraad-idee, een must-have-concept.
Een vrouw uit de duizend, wie weet
wat nog meer. Nooit geef ik het bloot,
die gedachte gedaante van jou die ik draag
als de kleren van de keizer
in wie ik alsnog geloof.

¶

Ik heb je bij dag nooit leren haten;
bij nacht nog minder, maar geen ontkomen
aan dromen, en hun bekomst.

Ik mis je hier slapeloos ondergronds,
sla je genadeloos in het gezicht
met aandacht gade, zonder je ooit
harder dan strelen te willen raken.

Mijn bolle ogen als schotels in glas
zien geen plafond, enkel projectie
van hoe het was, een lichtende schacht
toen jij me duldde, en ik je
zo hoog zag verschijnen:
jij niet in mijn put, ik verre kijker.

De Winterpoll — Resultaten

Terwijl jullie dit lezen, worden er in een andere kamer rode vruchten gevriesdroogd voor verwerking in een populaire variant van Special K. Geen reden tot paniek, zolang we ons niet inbeelden dat zoiets ook op een mens kan toegepast.

Wat zou dat eigenlijk opleveren?

Inderdaad, we krijgen het koud, alleen al door eraan te denken. Mensen glaceren, verijzen, onderkoelen of berijmen, dat kunnen we nog laten passeren. Maar vriesdrogen? Daar kan zelfs Jean-Baptiste Grenouille een puntje aan zuigen.

Bedankt dichterkens voor jullie stemmen en belangstelling!

Interview Maarten Inghels

Een interview met Maarten Inghels bij Meander. Fris leesvoer...

Bij de dood van Hugo Claus

Talent staakt het flirten
en trouwt in het zwart.
Kiest een zaal en een datum,
loopt nog langs bij de kapper
want netjes ligt mooi.

Verwittigt zijn naasten,
verduistert zijn angst
en probeert in de tijd
die zich uitstrekt ertussen
vooral niet te sterven.

Nee dood, kom nog niet
tot de dichter
want Claus komt naar jou.