Lofdicht op Ryanair

(foto Belga)

Ach Tony, ik klant heb er nooit mee gezeten
dat jij ze al jaren —eenentwintig— zag vliegen:
je vlag tussen vleugels, vervuld van de vlijt
van stewardessen, die onze dorst kwamen lessen
wanneer wij weer eens goedkoop kwamen vliegen
—zonder eten. En jij maar kijken, aldoor omhoog.

Moge iemand, god of duivel, je in zijn armen wiegen
nu jij voorgoed van de wereld scheidt.

Lofdicht op StuBru

StuBru, gij zet Soutaer en zijn consorten
steeds weer te kakken in het riet.
StuBru, gij die kunt praten zonder horten,
kom hier, ik wil dat gij dit ziet.

Heel even maar: pauzeer het zenden
en kijk eens wat er dan gebeurt.
Vlaanderen sputtert —Aargh! Ellende!—
verslenst tot aars, drinkt uit de sloot.

"StuBru, keer terug!" hoor ik ons kreten.
"Ach waarom is dit toch gebeurd.
Jij gaf ons vleugels, een èchte beurt.
All day Q-Music? Nog liever dood!"