Bekijk een opengeslagen boek... (Paul Verhaegen)

Momenteel ben ik het terecht bestoefte Omega Minor van Paul Verhaegen aan het lezen. Volgende flarde boekenode trof ik op pagina 140. Trof me.

"Bekijk een opengeslagen boek met je oog ter hoogte van het tafelblad (kniel gerust) en je ziet een engel, wieken wijd, klaar om op te stijgen. Elk boek is een engel die jou, argeloze argonaut, meeneemt (maar herinner je, niet elke engel is goedaardig). Een boek is een lidmaatschapskaart voor een geheim genootschap —een genootschap van boeken, een genootschap van geesten, een menigvoud aan betekenissen, luimen, en opvattingen. Je treedt in een gemeenschap binnen, de regels branden hun sporen over je netvlies, dat daarna nooit meer hetzelfde zal zijn. Boeken barsten; zij staan meer dan bol. Hier, neem dit boek. Sla het open. Wat lees je? In den beginne... Het boek is vol! Vol! Vol!"

...rapporteert de blogger, om zodoende de uitgestrekte woestenij genaamd cyberspace dan niet op te vullen, minstens aan te dikken.

A thing of beauty is a joy forever.

¶

Dag of nacht, alles zat goed
toen je plots tanden voelde
vangen rond je tong, ging dromen
van alles nieuw, de bomen
in bloesem wou steken, hooi nodig
op zolder hoog, met een voogd
over de chaos in je hoofd.

¶

Ik heb de huid van mijn gezicht
binnenstebuiten van het wit
van mijn schedel weten te rukken.

Heb met de tafel overlegd
en er mijn bloed als inkt
en pezen als stempel
weten op te drukken.

Het klinkt wat gortig maar het ligt
niet zo gevoelig als je dicht.
Hoe het bescheiden maakt,
jezelf te reproduceren met
een bij de neus genomen vod.

De Zomerpoll

Bij de zomerpoll van 2008 hoort een bedenking die ik drie dagen geleden neerpende.

Er schuilt te veel werk in een gedicht. Ik ben er gemakkelijk drie dagen aan bezig. En dan groeit het niet eens aan, ik blijf gewoon dezelfde verzen schrappen en herschrijven. Kan ik zoiets nog rechtvaardigen?

In de rechterkolom kunnen jullie je hierover uitspreken.