De Winterpoll

De winterpoll is derde in een reeks poëziepolls op deze site, en peilt naar je poëtische praktijken en principes. De winterpoll loopt van 5 januari tot 21 maart 2008.

De vraag? Het koudste werkwoord is

• glaceren
• vriesdrogen
• verijzen
• onderkoelen
• berijmen

We gaan op zoek naar de je allerkoudste aanvoelen; daarom kan je maar op één werkwoord stemmen. Uiteraard zijn andere, nog koudere woorden ook welkom als weerwoord op dit bericht. Let it rain, euh ik bedoel, let it hail!

De Herfstpoll — Resultaten

Je adem zien: er schuilt poëzie in. Twaalf van zestien stemmende bezoekers waren deze mening toegedaan —een absolute meerderheid dus. Reden om adem toe te voegen aan mijn doos van woorden met universeel poëtisch potentieel, gezellig samen met de habitués zin en huid. Aanleiding om nog eens het belang van filmische kracht te onderstrepen. Je adem zien, en veren op een bladertapijt, dat zijn niet zomaar beelden, nee, het zijn bewegende beelden.

Poëzie is een daad
die zich met woord en zin
over je huid ontrolt en
je op eigen houtje
kust,
zodat je adem stokt.

Met dank aan jullie, stemmende bezoekers, en, voor het beginvers van de onbeholpen woorden van zoëven, Remco Campert. Tenslotte, Eddy Van Vliet.

Larkin: grootste schrijver.

De grootste Britse naoorlogse schrijver is een dichter! Dergelijk moois is te begrijpen uit de top 50 die de Britse krant The Times lanceert. En dan gaat het niet om één of andere verre chauvinist; integendeel, het is Philip Larkin (1922-1985). De man die met zijn High Windows al maanden in de Top of Poetry Pops van dit blog prijkt, geheel terecht.

Over de top 50, meer bij DE PAPIEREN MAN. Origineel specimen van Larkins werk: High Windows.

Winter Woorden

Dikke proficiat aan David Troch voor zijn selectie bij Winter Woorden. Verdiend. Je zou ervoor op café gaan, om het tafereel te zien. Kom eens kijken.
En blader gerust eens door —een aangename website. Fanny de Groot, Joris Denoo, Philip Hoorne en An Vandesompele dichten er ook niet naast. Dat belooft voor 22 december —gratis, maar wel op reservatie.

Wens kaartjes!

Wenskaartjes van papier, ze sterven uit doch horen er op één of andere manier toch bij, in deze dagen van duister maar verjarend licht. Niet dat je nu meteen een kaartje naar iedereen stuurt (posten=kosten), maar toch voel je de nood om er een paar dichte vrienden of familie mee te vereren. En liefst mooie, want dat spreekt. Welnu, vermijd de eindejaarsdrukte, en wens je kaartjes hier!

Het concept is eenvoudig: ik schenk kaartjes weg. Indien je me jouw naam en straatadres doormailt (wens.kaartjes@gmail.com, mededeling Ik wens kaartjes), ontvang je heel binnenkort twee blanco wenskaarten als cadeau in de bus —helemaal kosteloos, jazeker.

Op de voorzijde vind je een kort kerstvers (in de terminologie van dit blog: een Niemendalleke ter ere van oudejaar); op de ommezijde verwoord je je wensen. Die stuur je dan naar het poëtischer deel van je naaste vriendenkring, onder één van volgende motto's...

• Wensen zonder papier, dat is als een café zonder bier.
• Geen mensen vermoorden, maar wensen verwoorden.
• Een kerstkaartje, dat stinkt gezellig in de haard.
• Een nieuwjaarsbrief met tekst erop gedrukt? Ik zie mijn opa al, geheel verrukt.
• Zelfs woorden verwensen is een manier om je wensen te verwoorden.
• Persoonlijke wensen, unieke mensen.
  

Bemerk: (i) uiteraard beloof ik plechtig om je adresgegevens niet aan derden door te geven (poëtische discretie, jawel) (ii) hoe vroeger je stuurt, hoe groter de kans dat je bestemmeling hier ook nog van dit exclusieve gratis aanbod kan genieten —want op is op, zeiden twee mannen tot een paardenkop ;-)

Ik sluit af met een preview van beide ontwerpen, zó plagerig klein geschaald dat je ze echt wel zal moeten aanvragen om ze te kunnen lezen...