Ik ben aan het hardlopen,
ergens in Vlaanderen,
net na zonsondergang.
In dit nooit vermoede jaar
voor een herdruk van Camus.
In de stilte van
nog net geen avondklok, van
nog net geen nieuw getal.
Huizen gehuld in niet meer
dan de gloed van televisie,
gevuld met flitsen licht
uit een ver verwijderd land
dat naar ons oprukt.
Verderop sluit een oude man
een hek en zijn blik
verraadt, met een trilling,
wat ik ben voor hem.
In gedachten onpeilbaar
diep met hem verwant.
maandag 23 maart 2020
dinsdag 20 november 2018
Kunnen we nog genoeg geduld opbrengen? Radio 1
Op vrijdag wel! Op vrijdag 9 november was ik studiogast bij De Wereld Van Sofie op Radio 1, in een thema-aflevering over geduld. Onder het motto "Kunnen we nog genoeg geduld opbrengen", werden naast ondergeschrevene ook natuurfotograaf René Van Echelpoel, radiomaker Vincent Byloo, expert neuro-psychoanalyse Ariane Bazan, wachtmuzikant Isolde Lasoen en adoptievader Hannes Coudenys bevraagd. Al deze schone deugd is terug te vinden op de website van Radio 1 (mijn opwachting vanaf 14:27), en alternatief op deze archieflink. Met geduldige groeten!
zaterdag 19 mei 2018
Hoe sta je minder lang in de file? College bij Universiteit van Vlaanderen
Sinds enige tijd staat een college van mij online opgenomen met de Universiteit van Vlaanderen, dat inmiddels 100 colleges rijk is. Op 5 mei 2018 werd het college door VRT geshortlist in een top 10, die u op vrtnws kunt terugvinden. Mijn college getiteld "Hoe sta je minder lang in de file?" vindt u bovendien hier. Reacties welkom!
Dan
Soms overvalt het me, en wil ik alle ogen op
mij gericht. Niet omwille van idolatrie maar
om de schaamte over te dragen, net zolang
tot die zo besmettelijk wordt dat er geen
houden meer aan is. Alle hoofden willen de
grond inzakken, alle lijven hopen ontvreemd
te worden aan hun kop, en zelfs
plaatsvervangend houdt niemand het
zintuiglijke spektakel nog vol zonder even
de ogen dicht te doen. Precies op dat moment.
mij gericht. Niet omwille van idolatrie maar
om de schaamte over te dragen, net zolang
tot die zo besmettelijk wordt dat er geen
houden meer aan is. Alle hoofden willen de
grond inzakken, alle lijven hopen ontvreemd
te worden aan hun kop, en zelfs
plaatsvervangend houdt niemand het
zintuiglijke spektakel nog vol zonder even
de ogen dicht te doen. Precies op dat moment.
Dit gedicht was goed voor een tweede plaats (redactionele selectie) in de 8ste editie van de Schrijverspodiumprijs, Het Schrijverspodium, 5 mei 2018.
zaterdag 30 december 2017
... en waar begint First Day of My Life?
Machine-gegenereerd bericht in de inbox vandaag, met deze vraag van StuBru (zie screenshot). Waar eindigt Ashes to Ashes? Het thema van het nummer en het overlijden van de artiest in acht genomen, schuilt er best wel wat poëzie in die vraag. En waar eindigt Nothing Really Ends van dEUS, The End van The Doors? Een Meisje van Zestien van Boudewijn de Groot? Right in the doorway, denk ik dan. Right there. #If-you-meet-the-Buddha-on-the-road,-kill-him. Dank StuBru.
Abonneren op:
Posts (Atom)


